WARHOOFD

Zachtjes tikt de tijd voorbij.
Ik probeer alsmaar sneller te tikken, maar inhalen doe ik hem niet.
Een uur, 60 minuten a priori gegeven, waarin iedere seconde telt.
Ik weet het, tijd is prioriteiten stellen.
Of hij nu kruipt of vliegt, voorbijgaan doet hij.

img_2859

Geen tijd is een veel gehoord excuus.
Een wereld waarin wij volwassenen ons als gekken gedragen.
Als witte konijnen rondspringend in dit Wonderland met onze onafscheidelijke smartphones in de hand.
‘Geen tijd, geen tijd! Te laat! Te Laat! Te Laaaat!’
We kunnen alles steeds sneller en efficiënter, maar kostbare tijd ontglipt ons.

Ik ben blij dat ik de tijd gevonden heb om hier terug te zijn.
Een plaats waar ik aan mijn gevoelens, twijfels en mijmeringen uiting kan geven.
Dit is mijn plek om even in rond te dwalen tot de woorden die dwarrelen in mijn hoofd zich tot zinnen vormen.
Dit is de plek waar ik aan mijn tijd een gezicht geef.
Hier laat ik beelden en woorden achter waar ik steeds naar terug kan grijpen.
Al is het is soms lastig om bepaalde gevoelens en gedachten op een rijtje te krijgen.

img_4962

Als schrijver en lezer ontmoeten we elkaar hier in onze zoektocht naar de schoonheid van een realiteit die op zichzelf staat.

img_5513

Ik zal het altijd wel druk hebben, dat is nu eenmaal wie ik ben.
Onder mijn huid zit nog altijd dat meisje met een hoofd vol dromen die steeds achter wat is, ziet wat zou kunnen zijn.
Zij die de tijd graag tijd wil geven om te kunnen zijn.
Zolang de teerling nog niet geworpen is.

img_5591

Dat is wat zij en ik nog steeds gemeen hebben.
Graag wegdromen, het avontuur van ons gevoel volgen.
Door mijn nieuwsgierigheid naar deze wereld, zal ik me niet snel vervelen.
Ik vertrouw mijn intuïtie die het vaak bij het juiste eind heeft.
Ik ben een dromer die ervan houdt om haar soms terug te trekken.
Deze plek hier waar tijd geen vat op heeft en alles even lijkt stil te staan.

Wie niet bang is om zijn tijd te doden door erover na te denken, brengt terug tot leven wat belangrijk is.

img_4981

Tegelijkertijd loop ik ook vaak aan mezelf voorbij.
Al kunnen we nog zo goed praten over onze gevoelens, in onze drukke levens moeten essentiële dingen vaak wijken.
Zovele rollen te vervullen, dat we het wisselen van masker al eens moe worden.
Ook mij wordt het al eens teveel, plotseling overvallen door het gevoel dat ik even aan de drukte ontvluchten moet. Meestal de natuur in.
Bij mijn laatste ontsnappingspoging keek ik op naar de lucht.
Een zwerm vogels trok mijn aandacht, meer bepaald die vogel vooraan de V-formatie.
Ik kon weer ademhalen, de realiteit drong weer door.
Wie koers wil varen, moet sterke vleugels hebben.
Soms sussen mijn gevoelens mijn gedachten, soms omgekeerd.

img_5430

Hoe omkader je de dingen die je echt belangrijk vindt?
De voorbije weken meed ik een beetje mijn sociale media vanuit een zekere tweestrijd.
Zo gevuld en toch ook zo leeg, wie zijn die connecties hier eigenlijk allemaal?
Vele statussen en emoties die me niet allen meer geloofwaardig leken.
En wat is eigenlijk het verhaal dat ik zelf aan de wereld daarbuiten vertellen wil?
Authenticiteit verdween gelijk met het stellen van vraagtekens.
Vriendschappen die in tijd steeds vaker plaats lijken te ruimen voor emoticons.
Twijfels die nog in beweging zijn, waarbij tijd raadgever zal zijn.

Hoe we onszelf ook ontwikkelen dooheen de tijd, er zullen altijd wisselende stemmingen zijn. Die net zoals de seizoenen onderdeel uitmaken van onze natuur.
In het verleden volgde na de Verlichting de Romantiek.
Ik denk dat het heden voor mij nu duidelijk is dat in tijd mijn ratio toch altijd de duimen zal moeten leggen voor de kracht van mijn verbeelding. Gelukkig maar.

4 gedachten over “WARHOOFD

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *