Vuurdoop met een vleugje chocolade

Enkele weken terug vroeg m’n schoonzus me om de doop van mijn neefje Rafael te fotograferen. Een eerste officieuze opdracht als het ware.
Weinig ervaring met events fotograferen.
Ik zag het als een welgekomen uitdaging om daar eens verandering in te brengen.
Ik ben zo eentje die soms wel eens een camera bij zich heeft, maar dan te schuchter is om hem boven te halen. Of zich pas op het einde van de avond realiseert dat ze compleet vergeten is foto’s te nemen omdat ze zo gezellig aan’t babbelen of feesten was.
Zijn doop werd mijn vuurdoop dus.

doop1

doop2

doop3

Jawadde. Ik moet bekennen dat dat nog niet zo gemakkelijk is. Mijn hoedje af voor al die fantastische actie-, event-, huwelijksfotografen en meer.
Zoveel om rekening mee te houden, timing en snel zijn. Ik kon moeilijk zeggen ‘Euhm, ik was net te laat…kunt ge dat nog eens even opnieuw doen’. Aanwezig zijn en toch ook niet teveel. Om dan nog niet van al die technische aspecten te spreken, zoals het snel aanpassen van de camera-instellingen enzo. Er komt heel wat bij kijken…met enkel wat YouTube filmpjes kijken, leer je dit dus niet. Theorie en praktijk, een grote kloof die enkel met veel ervaring te overbruggen valt.
Dat was me wel duidelijk geworden. But challenge accepted!

doop4

Ik beken dat haar daarop volgende vraag om voor het dessert te zorgen me toch nog met iets meer gemak afging.
Ik maakte een smeuïge chocolade-amandeltaart. Eén van de eerste lievelingsrecepten die ik op mijn voorgaande foodblog deelde.
Ik heb wat betreft fotografie nog een lange weg af te leggen. Maar als ik zo mijn oude foto’s van deze taart terugzie, hebben we er toch ook al een mooi parcour op zitten.
To be continued…

doop6

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *